เดินไปตามทางวงโคจร (ชีวิตนักศึกษาหน้ามัน)

เหตุมันเกิดเมื่อผมต้องการจะจบ ตอนแรกก็นึกว่าจะออกใบให้เหมือนปกติที่ไหนได้ต้องเขียนใบขอจบ
พอเขียนเสร็จก็วิ่งไปให้คนนู้น คนนี้เซ็น เซ็นเสร็จก็ขอรูปอีก
ก็ไปสรรหารูปมาให้แล้ว แต่ว่าก็ยังไม่ถูกใจอีกจะให้ไปถ่ายใหม่ ใบ รบ. นี่ใครเป็นเจ้าของเนี่ย
แค่เซ็น ๆ แล้วก็ออกให้ก็จบแล้วเรื่องมากจริง ๆ เลย

ไม่น่าเชื่อว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นกับผม บ้านผมอยู่ฝั่งธน อัตราค่าครองชีพไม่สูงเท่ากับย่านที่เจริญแล้ว แต่ว่าเด็กแว้นก็ไม่น้อยไปกว่ากันซักเท่าไรนัก
ตัวผมเองเป็นนักศึกษา ปวช ชั้นปี 4 หรือจะบอกว่าเรียนซ่อมอยู่ก็ไม่ผิด เนื่องจากอาทิตย์หนึ่งผมเรียนแค่วันเดียว จึงได้หางานพาร์ทไทม์ทำ เวลาทำงานก็ราว ๆ บ่ายโมงถึง สี่ทุ่มครึ่งกว่าจะถึงบ้านก็ราว ๆ เกือบเที่ยงคืน

วันนั้นผมกลับมาถึงบ้านราว ๆ 5 ทุ่ม 45 มาถึงแม่ก็บอกว่าข้าวหมด ผมจึงต้องเดินออกไปหาอะไรกินที่หน้าปากซอย ผมเลือกที่จะซื้อข้าวหมูกรอบแล้วเดินเข้าบ้าน แต่ด้วยความซวยอันใดมิอาจทราบได้
ขณะที่เดินเข้าซอยมานั้นมอเตอร์ไซรุ่นฟีโน่คันหนึ่งขับผ่านผมไปช้า ๆ แล้วผมก็มองว่าใคร ผมเห็นคนขับและคนซ้อนเป็นวัยรุ่นทั้งคู่ ตาสบตาประสานกับไอ้คนซ้อนกันซะอย่างนั้นแล้วมันก็บอกให้เพื่อนมันจอด
เสร็จแล้วก็ถามว่า "มึงมีปัญหาหรอ มองหน้า" ถามไปถามมา ถามหาเงินกับโทรศัพท์ซะอย่างนั้น ถ้าตอนนั้นมีอย่างใดอย่างหนึ่งคงจะโดนพวกมันเอาไปแล้ว

ตอนนี้มีคำถามเกิดขึ้นมากมาย
-เด็กรุ่นใกล้เคียงกันกับผมชนิดเลว ๆ มันเยอะอย่างนั้นเลยหรอ
-แล้วพ่อแม่มันเป็นใคร ให้กำเนิดมันมาไฉนไม่รับผิดชอบไอ้ตัวที่สร้างไว้
-ต่อไปนี้ไม่มีความปลอดภัยแล้วใช่ไหม

นับวันพวกเด็กเลวประเภทนี้จะยิ่งกล้ากันมากขึ้น บางวันกระชากกระเป๋ากันซึ่ง ๆ หน้า หรือว่าปัญหามันจะมาจาก รถจักรยานยนตร์ที่เป็นเครื่องมือของพวกมันสามารถหาได้ง่ายขึ้น แค่เพียงมีเงินไม่กี่พัน