เดินไปตามทางวงโคจร (ชีวิตนักศึกษาหน้ามัน)

ช่วงนี้รู้สึกว่ามันแปลก ๆ แฮะ นั่ง ๆ อยู่ ไม่มีอะไรมากระตุ้นก็อยากร้องไห้ซะอย่างนั้น

เมื่อคืนก็ที นอน ๆ อยู่ คนเต็มห้องเลย แต่มันรู้สึกเหงาซะงั้น

ไม่อยู่กับร่องกับรอยเท่าไร อีกหน่อยคงต้องไปหาจิตแพทย์

ไปเช็กดูว่าเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า น่าจะดี

???

คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าควรจะแก้ไขยังไง

หนังสือ กับ คน

ถ้าเปรียบคนเป็นหนังสือ รูปร่าง หน้าตา เครื่องแต่งกาย รูปลักษณ์ภายนอก คงจะเปรียบเหมือนกับปกของหนังสือ และเป็นหนังสือที่ไม่มีสารบัญ แต่บางเล่มก็มี นั่นก็คือชื่อเสียง

แล้วเนื้อความที่อยู่ภายในหนังสือเล่มนั้น เปรียบได้กับลักษณะนิสัยเนื้อแท้ของแต่ละคน หนังสือเล่มไหนเป็นยังไงก็ต้องใช้เวลาในการศึกษาอ่านมัน

ทีนี้มาเทียบกับเราดูซิ

เราช่างเป็นหนังสือปกหน้าที่ไม่ค่อยน่าดูเอาซะเลย เละ ๆ เทะ ๆ แถมดูแล้วน่าเอาไปโยนทิ้งซะมากกว่า

ที่เปรียบตัวเรากับข้อนี้ก็เพราะว่า

- หน้าตาที่เปรียบเสมือนกับข้อความชวนอ่านของปกหนังสือก็ไม่ได้ดีอะไรเลย ออกไปทางติดลบ

- การแต่งตัวที่เปรียบเสมือนตัวปก ก็ยังจะ บ้าน ๆ เซอร์ ๆ อีกยิ่งไม่น่าดูไปใหญ่

จริง ๆ แล้วต้องบอกว่าตัวเองไม่สามารถบอกได้ว่าตัวเองมีอะไรดี อันนี้คงต้องถามเอาจากคนรอบข้าง

เพราะถ้าบอกเองแล้วมันจะดูเหมือนการหลงตัวเอง และคนส่วนใหญ่เมื่อมองกลับมาที่ตัวเองแล้ว

มักจะมองถึงแต่ข้อดีของตัว ไม่เคยมองสิ่งไม่ดีเลย นี่คือสาเหตุที่ไม่สามารถบอกด้านในได้

แต่จากที่เคย มอง ๆ แล้วภายในหนังสือไม่น่าดูเล่มนี้แล้ว

มีทั้งสิ่งมีสาระ และไม่มีสาระ เนื้อความนี้ค่อนข้างจะเลือนราง

หากต้องการจะอ่านอาจจะต้องเพ่งนาน ๆ หน่อย

เนื้อความค่อนข้างจะปนเป ไม่มีการวางเป็นระบบระเบียบ

และดูเหมือนหนังสือเล่มนี้จะซ่อนตัวอยู่ในส่วนที่สุดของชั้นหนังสือ

และเมื่อรวมกับหน้าปกที่ไม่หน้าอ่านเท่าไรแล้วคงจะไม่มีใครสนใจ

หนังสือเล่มนี้เคยเอาไปวางไว้ในที่คนเห็นง่าย แต่แล้วมันก็โดนเมิน

อาจเพราะว่าความไม่ดึงดูดคนอ่านของมัน มันจึงถูกเก็บเข้าชั้นที่ลึกไปเรื่อย

และอีกไม่นานนักคงจะถูกเก็บไปเป็นหนังสือเก่าที่ไม่มีคนอ่าน

หรืออาจจะกลายเป็นแค่ เศษกระดาษที่เอาไปขายอาแปะรับซื้อของเก่าก็ได้ ใครจะรู้

.

.

.

แล้วคุณหละ เป็นหนังสือรูปแบบไหน น่าอ่านหรือไม่ ?