เดินไปตามทางวงโคจร (ชีวิตนักศึกษาหน้ามัน)

ทำไมกัน ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด ชีวิตมันถึงได้ยุ่งยากถึงเพียงนี้

พยายามยุ่งกับมันให้น้อยที่สุดแล้ว ขอได้ไหมเนี่ย ชาตินี้อย่าได้ยุ่งกับกุอีกเลย

ถ้ายุ่งแล้วมันมีปัญหามากนัก

อยากจะแยกออกไปอยู่คนเดียวจริง ๆ เลย จะได้ไม่ต้องเจอหน้ากันอีก

มันคงจะดีกว่านี้ ถ้าหากไม่ต้องเจอกัน

หรือว่าต้องรอจนตายกันไปข้างหนึ่งมันถึงจะยุติ

ซักวันหนึ่งมันคงจะรุนแรงกว่านี้

ซักวันหนึ่งมันคงจะแตกหักไปข้างหนึ่ง

ซักวันหนึ่งมันอาจจะดีกว่านี้

<PS. ต้องให้กุตายห่าไปก่อนใช่ไหมมึงถึงจะยอมเลิกยุ่งกับกุ>

มองไปรอบ ๆ ตัวเห็นคนอื่นมีแฟนกัน มันทำให้รู้สึกเหงา เหงาจริง ๆ บางทีก็แอบคิดว่า "เมื่อไรกันน้า จะมีคู่แบบเขามั่ง น่าอิจฉาจัง"

แต่กลับมานั่งนึก ๆ ดูแล้วบางทีอยู่คนเดียวอาจจะดีกว่าสำหรับคนแบบเรา

การที่มีแฟนเหมือนกับอิสระในชีวิตมันหายไปยังไงไม่รู้

กับการที่ต้องมีคนคอยโทรตามเช็ก บางทีมันดูน่ารำคาญยังไงไม่รู้แฮะ

แต่ลองมองดูในมุมกลับที่เราไม่ได้คิดถึง

เพราะว่าเค้าเป็นห่วงเรารึเปล่า ถึงได้โทรตาม หรือว่าเพราะเค้าแค่หวง ?

แต่บางทีคนที่ทำให้เราหายเหงาก็ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนนิเนอะ

อาจจะเป็นเพื่อน ยิ่งคบกันนานก็เหมือนน้ำซุปที่ยิ่งนานรสชาติยิ่งดี

พี่ น้อง ยิ่งสนิทกันก็เหมือนคราบขี้ไคร จับตัวกันดี

บางทีสำหรับคนรัก อาจจะพิเศษกว่าคนอื่น

เพราะเป็นคนที่เป็นไปได้ว่า อนาคตจะใช้ชีวิตร่วมกัน

อาจจะเป็นหุ้นส่วนชีวิต