เดินไปตามทางวงโคจร (ชีวิตนักศึกษาหน้ามัน)

ฉัน คือเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เกิดจากพ่อ กับ แม่

ฉันอยู่บนโลกนี้มาระยะเวลาหนึ่งแล้ว

เจอมาทั้งเรื่องดีและร้าย แต่มักจะไม่จำซักเท่าไร

ครั้งหนึ่ง ฉันเคยเป็นคนซื่อ เคยคิดว่าตัวเองยอมหักไม่ยอมงอ

แต่แล้ววันหนึ่งก็พบกับความเป็นจริงที่โหดร้ายว่า

ถ้าเป็นเช่นนั้นคงจะเป็นเรื่องยากที่จะอยู่ในสังคม ที่ ..... ฯลฯ

ฉันเคยเชื่อในคำว่า รัก แต่ในที่สุดก็ประจักว่ามันก็แค่

คำพูดที่สวนหรู สำหรับการหลอกคน เพื่อแสวงหาผลประโยชน์

หรือเพื่อจุดหมาย

ความไว้ใจ ครั้งหนึ่งฉันเคยให้กับทุกคนที่เข้ามา

หากแต่ผลปรากฏว่า ยิ่งไว้ใจมาก ยิ่งเจ็บมาก

ในทุกวันนี้ฉัน ไม่เคยไว้ใจใคร

ระแวงทุกการกระทำของบุคคลรอบตัว

ไม่รู้ว่าใครใส่หน้ากากนักบุญ

แต่ข้างหลังซ่อนมีดที่พร้อมจะนำออกมาจ้วงให้ยับ

ฉันเป็นคนขี้ขลาด แม้แต่จะบอกความในใจยังไม่กล้า

ในบางครั้งฉันอยากจะบอกใครสักคนว่าชอบ

แต่ว่าก็ยังไม่กล้าอยู่เรื่อยไป

ทุกครั้งที่ใครคนนั้นร้องไห้ ฉันทำได้แค่เฝ้ามองอยู่ไกล ๆ

ฉันไม่เคยคิดว่าศักศรีมันสำคัญไปกว่าชีวิต

เพราะศักศรีกินไม่ได้

ฉันเป็นลูกคนโต บางครั้งไม่พอใจในการกระทำที่ลำเอียง

และฉันมักเป็นคนผิดอยู่เรื่อยไป

ฉันเกิดมาในครอบครัวที่ไม่ได้มีฐานะอะไรมากนัก

ในบางครั้งหากต้องการจะได้อะไร ก็ต้องใช้เงินเก็บ

หรือถ้าหากว่าอยากได้เร็วกว่าการเก็บเงิน

ก็คือต้องออกไปหารายได้พิเศษ

ฉันเป็นคนนอนหลับยาก

บางครั้งตี 4 กว่าแล้วก็ยังไม่สามารถหลับได้

และฉันยังเป็นคนนอนขี้เซาอีกต่างหาก

ดนตรีคือสิ่งหนึ่งที่ฉันชอบ แม้จะเล่นไม่เก่งเท่าไร

บางครั้งฉันหันกลับมามองตัวเอง แล้วรู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพทอะไรเช่นนี้

.

.

.

วันหนึ่งเกิดไปกินเหล้า

เมื่อกินแล้วมันก็เมา

เมื่อเมาแล้วเรากับคิดมากกว่าปกติ

รู้สึกว่าตัวเองแปลกกว่าชาวบ้าน

ชาวบ้านเค้ากินเหล้า เค้าเมา บ่น เฮฮา

แต่เรา

เมื่อกินเหล้ามันกับไปกระตุ้นต่อมความคิด

แถมคิดแต่เรื่องแปลก ๆ

มันแปลกดีเนอะ

แต่พอนอนแล้วตื่นขึ้นมา ความคิดเหล่านั้นมันหายไป

ทำไมกันหนอ มันถึงได้เป็นเช่นนั้น

เราเพียรคิดถึงเหตุและผล แต่ก็ยังหาคำตอบไม่เจอ

ทุกวันนี้ทุกครั้งที่เมาจะคิด ๆๆๆๆ และ คิด

เมื่อยามตื่นมาทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกับความฝัน

ลืมมันไปซะหมด