เดินไปตามทางวงโคจร (ชีวิตนักศึกษาหน้ามัน)

โอกาสนั้นได้หมดไปแล้ว ในวันที่เราลังเลกับสิ่งที่ไม่สมควร

ในวันนี้ เธอได้มอบโอกาสให้กับคนอื่นไปแล้ว โอกาสที่เราไม่มีวันที่จะไ้ด้คืน

ทุกการกระทำเสียดงแทงหัวใจ ทุกคำพูดที่ได้ยินบาดลึกลงไป

ทุกสิ่งที่ได้เห็น ได้ยิน อยากจะให้มันเป็นเพียงความฝัน ที่ตื่นขึ้นมาก็ทุกสิ่งนั้นก็หายไป

แต่คงจะเป็นไปไม่ได้เพราะ มันคือความจริง

ถึงในตอนนี้จะเสียใจเท่าไหร่ เราก็คงจะได้แค่ความเสียใจ

เพราะน้ำตาที่ควรจะไหลไม่รู้ว่ามันเหือดแห้งไปนานเท่าไรแล้ว

.

.

ต่อจากนี้ เราคงจะต้องเว้นระยะห่างระหว่างกันให้มากขึ้น

ต่อจากนี้ เราคงจะมีเพียงรอยยิ้มที่จืดชืด

ต่อจากนี้ เราคงต้องระวังหัวใจเรามากขึ้น

ต่อจากนี้ เราต้องเข้มแข็งกว่านี้

ต่อจากนี้ จงกลืนความขมของน้ำตา แล้วยืนหยัดที่จะเดินหน้าต่อไปหาใช่ท้อแท้และสิ้นหวัง 

ต่อจากนี้ เราคงไม่เหมือนเดิม 

ต่อจากนี้ เราจะต้องเย็นชายิ่งกว่าเดิม 

เรานั่งมองดาวด้วยกันบนชั้นดาดฟ้าของบ้าน ดาวคืนนี้ช่างสวยงามยิ่งนัก

แต่ก็ไม่อาจสวยได้เท่ากับเธอ ที่อยู่ข้างฉัน 

ฉันเฝ้ามองเธอมาเนิ่นนาน นานจนลืมวันและเวลาที่เลยผ่าน

ในที่สุดฉันก็รู้สึกตัว เธอที่อยู่ข้างฉันนั้นไม่มีจริง ทุกสิ่งทุกอย่างเพียงแค่ฝันไป

ไม่มีแม้แต่ไออุ่นที่อยู่ข้างกาย แท้จริงแล้ว ฉันเหม่อมองเธอที่สูงเกินเอื้อม

เหมือนกับคนที่กระโดดคว้าดาว ซึ่งไม่ีมีวันที่จะได้มาครอบครอง

แม้เหนื่อยจนแทบขาดใจดาวก็ไม่ตกลงมาอยู่ในมือ

ได้แต่หวังว่าซักวันหนึ่ง สิ่งที่ไม่สามารถเป็นจริงได้ จะเป็นจริง

 ถึงแม้รู้ว่าที่หวังเป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ แต่ก็ยังจะหวัง

และตายไปพร้อมกับความหวัง แต่ก็ไม่ยอมที่จะเลิกหวัง (ว่าซักวันหนึ่ง ที่ข้าง ๆ ฉันตรงนี้จะมีใครซักคน)