เดินไปตามทางวงโคจร (ชีวิตนักศึกษาหน้ามัน)

ผมก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมคนเราถึงชอบทำอะไรที่มันลำบาก ๆ แทนที่จะทำอะไรสบาย ๆ

เห็นบ่อย ๆ เลยก็ช่วงหลังเลิกเรียน เด็ก ม.ต้น จะจับกลุ่มกันขึ้นรถสองแถว (สำหรับ รร. อยู่ในซอยหรือ รร. ที่ค่อนข้างจะกันดาร) ขึ้นมาแล้วก็ไม่นั่ง ไปโหนกันอยู่ท้ายรถ แล้วเห็นบางคนมันโหนท่าหวาดเสียวซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าที่บ้านมันเล่นกายกรรมหรือยังไง บางทีไม่มีที่จะให้ยืน(เบียด) มันก็ยังจะแทรกตัวเข้าไป ทั้ง ๆ ที่บางทีที่นั่งก็มีให้นั่ง ก๋าเหลือเกิน อยากจะบอกไอ้เด็กพวกนี้จังว่า "ถ้าเอ็งตกลงไปนะ ไม่พิการก็ตายนะเว่ย"

.

.

.

ไว้อาลัยแด่ความเกรียนของเด็ก ม.ต้น อาเมน

วันนี้เกิดนึกอะไรแปลกตอนคุยกับใครคนหนึ่ง ลองวางแผนชีวิตเล่น ๆ โดยเริ่มตั้งแต่เกิด จน ถึงปลดเกษียร

0-3 ปี (บางคนอาจจะ 4 ปี) ใช้เวลากับแม่อยู่ที่บ้าน

3-22 ปี ศึกษาในระดับต่าง ๆ

22-50 ทำงาน

ลองคิดเล่น ๆ ว่าสมมุติว่ามีลูก ถ้าหากว่าให้จบพอดีเราเกษียร ก็ต้องมีช่วง อายุ 24 ปี ซึ่งเป็นไปไม่ได้สำหรับบางคนเนื่องจากฐานยังไม่แน่นพอ

สำหรับอายุทำงานก็มีเวลาแค่ 27 ปี

บางคนทำงานทั้งชีวิต บ้านสักหลังยังไม่มี บางคนอาจจะสุดซวยถึงขนาดจบ ป.ตรี แต่ ต้องใช้วุฒิ ม.6 สมัครงาน

ขณะนี้จบมาสูงก็ใช่ว่าจะมีงานทำเสมอไป อัตราการตกงานในตอนนี้ก็เป็นหลักแสน ไม่รู้ว่าในรุ่นผมนี้จะสูงกว่านี้หรือไม่