เดินไปตามทางวงโคจร (ชีวิตนักศึกษาหน้ามัน)

โอกาสเป็นสิ่งหายาก ไม่ว่าจะเป็นโอกาสอะไรก็แล้วแต่ มันมักจะมีตัวอะไรมาขัดขวาง แต่เมื่อมันมาแล้ว มันก็จะจากไปอย่างรวดเร็ว
และจะไม่มีวันกลับมาใหม่ บางครั้งมันก็มาแบบไม่ให้รู้ตัว แล้วก็จากไปแบบเงียบ ๆ โดยที่เรายัง งง ๆ
วันนี้ผมได้เจอกับโอกาส และคนที่ผมชอบ

    เธอเป็นรุ่นน้องผมปีนึง เรียนอยู่ที่สถาบันเดียวกัน ในปีนี้เราทั้งคู่จบจากสถาบันที่ว่านี้หละ ผมมองเธอมานานถึง 3 ปีโดยที่ไม่ได้เข้าไปทำความรู้จักเธอเลย
เดินผ่านกันบ้าง ผมก็ได้แต่มองตาม โดยที่เธอไม่รู้ตัวหรืออาจจะรู้แต่ผมไม่รู้ ในครั้งสุดท้ายที่เจอกันคือวันที่ผมไปดูประกาศผลสอบในเทอมนี้ เราเดินผ่านกันไป ผมไม่ได้หันไปมองเธอเพราะว่าตอนนั้นกำลังรีบ แต่บางทีเธออาจจะหันกลับมามองผม

และในวันนี้มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ ในขณะที่ผมนั่งรถตู้เพื่อไปทำงานนั่งมองคนในรถไปเรื่อยเปื่อย ก็มองไปยังเบาะหน้า เห็นหน้าเพียงเสี้ยวเดียวแต่ด้วยรูปหน้าเธอแล้วคงจะสวยไม่หยอก
นั่งจนกระทั่งมาถึงมาบุญคลองจุดที่คนลงรถเยอะมาก แต่เธอไม่ลง "สงสัยเธอคงจะไปลงที่เวิลเทรดหละมั้งเนี่ย อดเห็นหน้าเลย"พอถึงสยามเซ็นเตอร์เธอก็ลง ผมก็ลงเพราะต้องเดินจากตรงนี้ไปยังร้านที่ทำงานอยู่
พอลงมาได้ซักพักก็หันไปเห็นเธอ แต่ตัวผมเองยังไม่แน่ใจนักเท่าไรก็เดินไปจ้องหน้าเธอไปจนกระทั่งเธอรู้ตัว และตัวผมนั้นมั่นใจว่าจำไม่ผิดคนแล้ว แต่ว่าในผมดันฟ่อเป็นแอปเปิ้ลเข้าไมโครเวฟเสียแล้วสิ
ด้วยความขลาดเขลาของตัวผมเองจึงได้เดินหลบเข้าไปในห้างแทนที่จะเข้าไปทักทายเธอ

ตอนนี้ ตัวผมเองรู้สึกว่าช่างขี้ขลาดและโง่บัดซบจริง ๆ เลย ถ้าหากว่าตอนนั้นเพิ่มดีกรีความกล้า และหยุดลนป่านนี้คงได้รู้จักเธอแล้ว
ผมอยากจะตะโกนบอกฟ้า ว่าขอโอกาสอีกซักหน หรือช่วยย้อนเวลาในตอนนั้นให้กลับมาใหม่ได้ไหม