เดินไปตามทางวงโคจร (ชีวิตนักศึกษาหน้ามัน)

เรานั่งมองดาวด้วยกันบนชั้นดาดฟ้าของบ้าน ดาวคืนนี้ช่างสวยงามยิ่งนัก

แต่ก็ไม่อาจสวยได้เท่ากับเธอ ที่อยู่ข้างฉัน 

ฉันเฝ้ามองเธอมาเนิ่นนาน นานจนลืมวันและเวลาที่เลยผ่าน

ในที่สุดฉันก็รู้สึกตัว เธอที่อยู่ข้างฉันนั้นไม่มีจริง ทุกสิ่งทุกอย่างเพียงแค่ฝันไป

ไม่มีแม้แต่ไออุ่นที่อยู่ข้างกาย แท้จริงแล้ว ฉันเหม่อมองเธอที่สูงเกินเอื้อม

เหมือนกับคนที่กระโดดคว้าดาว ซึ่งไม่ีมีวันที่จะได้มาครอบครอง

แม้เหนื่อยจนแทบขาดใจดาวก็ไม่ตกลงมาอยู่ในมือ

ได้แต่หวังว่าซักวันหนึ่ง สิ่งที่ไม่สามารถเป็นจริงได้ จะเป็นจริง

 ถึงแม้รู้ว่าที่หวังเป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ แต่ก็ยังจะหวัง

และตายไปพร้อมกับความหวัง แต่ก็ไม่ยอมที่จะเลิกหวัง (ว่าซักวันหนึ่ง ที่ข้าง ๆ ฉันตรงนี้จะมีใครซักคน)