เดินไปตามทางวงโคจร (ชีวิตนักศึกษาหน้ามัน)

ผมก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมคนเราถึงชอบทำอะไรที่มันลำบาก ๆ แทนที่จะทำอะไรสบาย ๆ

เห็นบ่อย ๆ เลยก็ช่วงหลังเลิกเรียน เด็ก ม.ต้น จะจับกลุ่มกันขึ้นรถสองแถว (สำหรับ รร. อยู่ในซอยหรือ รร. ที่ค่อนข้างจะกันดาร) ขึ้นมาแล้วก็ไม่นั่ง ไปโหนกันอยู่ท้ายรถ แล้วเห็นบางคนมันโหนท่าหวาดเสียวซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าที่บ้านมันเล่นกายกรรมหรือยังไง บางทีไม่มีที่จะให้ยืน(เบียด) มันก็ยังจะแทรกตัวเข้าไป ทั้ง ๆ ที่บางทีที่นั่งก็มีให้นั่ง ก๋าเหลือเกิน อยากจะบอกไอ้เด็กพวกนี้จังว่า "ถ้าเอ็งตกลงไปนะ ไม่พิการก็ตายนะเว่ย"

.

.

.

ไว้อาลัยแด่ความเกรียนของเด็ก ม.ต้น อาเมน