เดินไปตามทางวงโคจร (ชีวิตนักศึกษาหน้ามัน)

เหตุนี้มันเกิดขึ้นในวันศุกร์ที่ผ่านมา เนื่องจากผมเช่าหนังสือการ์ตูนจากร้านแถวโรงเรียน ซึ่งอยู่ในย่านจรัญฯ ที่เป็นจุดหนึ่งที่รถติดมาก ผมออกจากบ้านโดยประมาณบ่ายโมง
เชื่อไหมว่าไปถึงที่นั่นบ่ายสองโมงกว่า ๆ มันเป็นอะไรที่ยอดแย่มาก ๆ คือว่าตอนแรกไปรอรถสองแถว รอไป 20 นาทีก็ยังไม่มา เลยต้องไปนั่งรถกระป๋องมาที่ดาวคนอง เพื่อมาต่อสาย 68
รถกระป๋องนะไม่เท่าไรหรอก แต่กว่า 68 จะมานี่สิ บางครั้งรอกันครึ่งค่อนชั่วโมง นี่ยังดีนะที่ไม่ใช่ช่วงหลังเลิกงาน ไม่งั้นคงจะนานกว่านี้ แต่ว่าก็ยังดีที่มารอไม่ถึง 20 นาทีก็มาแล้ว
แต่พอขึ้นรถไปแล้วนี่สิ ดันมาติดตรงหน้าบิ๊กซีอีก ติด 20 กว่านาทีแนะ เจออย่างนี้เข้าไปถึงกับเซ็ง ยังดีว่าตอนเลี้ยวเข้าช่วงท่าพระเป็นเลี้ยวซ้ายผ่านตลอดแต่ก็ใช่ว่าผ่านมาแล้วจะโล่ง
แต่ว่ากลับกลายเป็นว่าติดหนักยิ่งกว่าเดิม เพราะว่าพอเลี้ยวมาปุ๊ปจะสมทบกับรถที่ลงจากสะพานพระราม 3 แต่ไม่ใช่แค่นั้น จริง ๆ แล้วมันติดยาวมาตั้งแต่ช่วง 4 แยกสะพานตัดใหม่แล้ว
แล้วยิ่งเจอรถแท๊กซี่ที่จอดรอผู้โดยสารยิ่งติดหนัก แต่ที่หนักไปกว่านั้นคือพวกรถเมลย์บางสายที่ขับลากมาก ไม่รู้ว่าที่ลากมันคุ้มกับค่าน้ำมันที่เสียไปไหม
ถ้าสามารถผ่านจากช่วงนี้ได้ก็ค่อนข้างจะสบายแล้ว เพราะว่าถ้าไม่โชคร้ายจริง ๆ คงไม่เจอแบบว่า
ไอหัวปิงปองมันโบกให้แต่ฝั่งที่มาจากจรัญกับบางแคไป แต่ฝั่งที่มาจากท่าพระ กับ บางยี่เรือมันปล่อยติดยาวไปถึงไหน ๆ
ถ้าสามารถหลุดจากแยกท่าพระได้แล้วก็จะเข้าสู่จรัฯอลเวง เอ้ย จรัญสนิทวงศ์ ช่วงตั้งแต่เลยแยกขึ้นมาจะเป็นคอคอดแล้วยาวไปถึงช่วงวัดท่าพระ ซึ่งรถจะติดตั้งแต่ตรงนี้เนื่องจากการ
บีบเลนเข้ามาจาก 4 ให้เป็น 2 จากช่วงนี้ยาวไปถึงขึ้นสะพานข้ามคลองจะติดยาว เพราะว่าเป็นแหล่งรวมสารพัดโรงเรียนแห่งหนึ่ง
คือเสสะเวช (รร.คนรวย เพราะว่าส่วนใหญ่คนที่มาเรียนที่นี่จะมีรถมาส่งแทบทุกคน และเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่รถติดในย่านนี้)
ป้ายสุดท้ายก่อนจะข้ามสะพาน ถ้าสามารถมาถึงตรงนี้ได้ แปลว่าหลุดพ้นจากบ่วงกรรมแล้วในระดับหนึ่ง (ยังเหลือขากลับ)
เมื่อลงรถเสร็จก็ไปคืนหนังสือการ์ตูน แล้วก็รีบกลับบ้านเดินต๊อกแต๊ก ๆ ข้ามฝั่งไปรอรถ เผอิญรถที่มาคือสาย 68
(มันช่างโชคดีอะไรเช่นนี้ เพราะว่ามันคือรถในตำนาน ถ้าหากมารอช่วง 4 โมงเย็น อาจต้องรอเป็นชั่วโมงถึงจะได้ขึ้น)
แต่ว่านี่คือคำเตือน หากใครคิดจะขึ้น 68 ช่วง บ่าย2 กว่า ๆ อยากจะบอกว่าคุณได้คิดผิดถนัดแล้ว เพราะว่าช่วงนั้นไอพวกเด็ก เทคโนฯสยามมันเพิ่งเลิก
แล้วไอคณะ 68 มันก็จะขึ้นเฉพาะสายนี้ แถมพวกมันมีไม่ใช่น้อย อย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่า20คน ขึ้นมาแต่ละคนก็เหม็น ๆ ทั้งนั้นแต่ว่าไม่เท่าไร
ที่รำคาญคือตะโกนลั่นรถอยู่นั่น แถมบางคนทำเป็นเก่งยืนริมประตูแล้วบอกคนขับไม่ให้ปิดอีก (โอมเพี้ยงขอให้ตกไปเถอะมึงเอ๋ย)
จุดที่พวกนี้ลงเยอะ ๆ คือช่วงออกจากแยกมไหสวรรค์ไปแล้ว (จริง ๆ แล้วน่าจะเรียกว่าแยกมไหนรกมากกว่า เพราะว่ามันติดกันแบบว่าหลับได้ 3 ตื่น)
แต่ว่าเราลงช่วงเดอะมอลก่อน วันนั้นกลับถึงบ้าน บ่าย 3 กว่า ๆ